مــادری پـیــر و پــریــشان احــوال
عمـــــر او بــــود فـــزون از پنجــــاه
زن بــی شـــوهر و از حـاصل عمر
یک پسر داشت شــرور و خـود خواه
روز و شب در پی اوباشی خویش
بی خبر از شـرف و عـــزت و جـــــاه
دیده بود او بـه بـرِ مــــادرِ پیــــــر
یـــــک گــره بـــستـــه زر، گاه به گاه
شبــی آمــــد کـــه ســـتاند آن زر
کنـــد او صـرف عمل های تـــــــبـــاه
مــــــادر از دادن زر کـــــــرد ابــــا
گــــــــــفت : رو،رو که گناه است،گناه
این ذخــــیــره اسـت مرا ای فرزند
بهــــــــر دامــادیــــت ان شاء اللـــــــه
حمــله آورد پســــر تـــا گــــیـــرد
آن گره بسته زر، خــــواه مـــــخـواه
مــــــــادر از جور پسر شیون کرد
بود از چــاره چـو دسـتــش کــــوتــاه
پســــر افـــشرد گــلــوی مـــــادر
سخت، چندانکه رخش گشت سیاه
نیمــــه جـــان پــیکر مــادر بگرفت
بــــر ســر دوش و بــیــفتـــاد به راه
بــــرد در چــاه عمیــقــی افــکنــد
کز جـــنایـــت نـــشــود کـس آگـــــاه
شد ســـرازیر پـــس از واقعـــه او
تــا نــماید بـــه تــــه چـــاه نــگـــاه
از تــه چـــاه بـه گــــوشــش آمــد
نــالــه زار حــزیــنی ناگاه
آخرین گفــته مــادر ایــــن بــــود :
"آه فرزنــــد! نـــیــفــتی در چـــــاه"
"یحیی دولت آبادی"